आग

कालची गोष्ट.  दुपारी आजी येणार हे ऎकल्यावर सकाळपासुन वाट बघुन कंटाळून गेलेल्या सईला “बाहेरची गंमत दाखवतो” म्हणुन कडेवर घेतलं आणि खिडकी उघडली तर अचानक अंधारुन आलं. “नभ मेघांनी आक्रमिले” देखील झाले न्हवते. “मग ही काय गडबड?” म्हणेस्तवर शेजारच्या इमारतीमधुन धुराचे लोट बाहेर पडताना दिसले. “बापरे आग!” म्हणेस्तोवर अग्निशामकदलाच्या गाड्यांचा आवाज घुमु लागला. 

आमची सोसायटी म्हणजे तसं अजस्त्र प्रकरण आहे. मी राहतो ११ व्या मजल्यावर. इमारती ला मजले १४, प्रत्येक मजल्यावर जवळ जवळ ६० एक घरे. आणि अशाच ७ इमारती एकाच संकुलात. त्यात परत घरात सगळी जपानी पद्धतीची बांधणी. खाली फ़्लोरिंग लाकडी, सरकते दरवाजे, भिंतीतली कपाटे (काय पुणेरी शब्द आहे) सगळं लाकडी, त्यात परत गॅसची पाइपलाइन सगळीकडे फ़िरलेली. शिवाय हिवळ्यामुळे बहुतेक सगळ्यांकडे हीटर साठी केरोसीन चा साठा. त्यामुळे इथल्या इमारतीतुन चुकुन जरी अलार्म वाजला तर भॅयभॅय करत ५ गाड्या येतात. आज तर चक्क धुराचे लोट आणि बरोबरीला आगिच्या ज्वाळा बाहेरुन पण दिसत होत्या. ६ व्या मिनिटाला पहिली गाडी इमारतीसमोर उभी, हा हा म्हणता म्हणता आणखी १४ गाड्या आजुबाजुला सज्ज. सई हेरिकोपुता- हेरिकोपुता- म्हणतेय तोवर अग्निशमन दलाचे helicopter बरोबर आमच्या संकुलाच्या वर तरंगत थांबलेलं. म्हणजे एकदम stand-by.  अग्निशमन दलाची क्रेन ७व्या मजल्यापर्यंत चढतेय तोवर TV वाल्यांची पण 4-5 Helicopters आकाशात भराभरा गोळा झालेली. ह्या पत्रकारांना कुठुन लगेच वास लागतो कोण जाणे. आहो खाली बघितलं तर मॆदानात उभ्या असलेल्या बघ्यांच्या मुलाखती पण चालु झालेल्या…

To be continuted.

झकास

थंडी ने चांगलाच जोर धरलाय. सकाळी ७ च्या आधी घराबाहेर पडायचे अगदी जीवावर येतय. पण निदान कालपासुन हवा एकदम मस्त आहे. आकाश अगदी नीरभ्र. त्यामुळे १७व्या मजल्यावर ~ऒफ़िस मधे पोचल्या पोचल्या आधी खिडकी कडे धाव घेतली. पर्वतराज फ़ुजी ने काय सुरेख दर्शन दिलेय महाराजा… निळ्याभोर क्षितिजावर बर्फ़ाच्च्छादीत फ़ुजी… व्वा! दिवसाची सुरुवात तर अगदी झकास झाली. (रोज कॅमेरा बरोबर ठेवायला पाहिजे हिवाळ्यात.)

आजी

आजीला, म्हणजे बाबांच्या आईला मी लहानपणापासुन ओळखतो. म्हणजे माझ्या लहानपणापसुन बरंका (उगाच गॆरसमज नको). कधी मोठ्या काकांच्या घरी, कधी मधल्या काकांकडे, कधी आत्याकडे गोव्याला, तर कधी आमच्याकडे, असा आजीचा वर्षभर प्रवास चालु असतो. या वयात तीने इतकी दगदग करु नये असं आम्हाला सगळ्यांना वाटतं. पण ती कधी कुठेच एका जागी फ़ार रमत नाही. आणि दर थोड्या दिवसांनी नातवंडानां अनं आता पंतवंडाना परत भेटावं अस तीला वाटु लागतं आणि तीचा मुक्काम हालतो.  तर अशी ही आमची आजी, बहुदा तुम्हा सगळ्यांच्या आजीशी साम्य असलेली.

आज अचानक आजीची आठवण होण्याचे कारण म्हणजे हा फ़ॉर्म, वॉर्ड ऑफ़िस ने पाठवलेला. आई-बाबा-आजी वगेरे सगळी माहिती भरायची होती. आईची माहिती भरायला काही प्रोब्लेम नाही आला. गंमत सुरु झाली बाबांपासुन. त्यांच्या आहेत दोन दोन जन्म तारखा, एक खरा (बहुतेक) जन्मदिवस अनं एक शाळेच्या दाखल्यावरचा, मास्तरांनी भरलेला. असे का? तर म्हणे, त्यावेळी खेडेगावात शाळेत घालताना जन्मतारीख वगेरे सांगत बसायला पालकांना कुठला वेळ! मग मास्तरच तारीख भरुन मोकळे होत असत. त्यामुळे बाबांच्या वर्गातील बहुतेक सर्व मुलांची जन्मतारीख १ मार्च किंवा २ मार्च. तो पण घोळ उरकला, आता आजीची पाळी. अरे बापरे, आजीचा जन्मदिन कुणाला ठाउकेय! Happy B’day वगेरेच फ़ॅड तीच्या पंतवंडांपासुन चालु झालेले. लावला लगेच फ़ोन आईला. नशिबाने आईच्या लक्षात होती. त्यामुळे पट्कन तारीख लिहुन घेतली आणि थेट वॉर्ड ~ऒफ़िस गाठलं. पण फ़ॉर्म भरता भरता एका कॉलम ने घोळ केला…… नाव – आजीचे नाव कोणाला माहितीये           लहानपणापासुन मी आजीला आजी म्हणुनच ओळखतो. आणि आजीच्या नावाचा कधी कुठे उल्लेख यायचा प्रसंगही नाही. आता आली का पंचाइत. खुप आठवायचा प्रयत्न केला. शेवटी माझ्या काकांनी सांगितलेला एक विनोद आठवला… आजीला म्हणे एकदा तीच्या मामाचे पत्र आले.. वरती लिहिले होते – “आंबुस गोड आशिर्वाद” म्हणजे Sweet-n-Sour Blessings नाही बरं! आंबु म्हणजे - अंबा - आजीचे नाव…… हुर्रे हुर्रे - आजी चे नाव समजले….. हुश्श्य!!!

या सगळ्या भानगडीत आपल्याला आपल्या आजीचे नाव आणि जन्मतारीख माहित नसावी याचे मला फ़ार वाइट वाटलं. तुमच्यापॆकी किती जणांना तुमच्या आजीचे नाव आणि जन्मतारीख लगेच आठवते???

मी परत आलो

फ़ार दिवसांनी स्वतःच्या ब्लॉगला भेट दिली.  हल्ली मी कधी न्हवे इतका बिझी आहे. आर्थात ब्लॉग लिहीण्या इतका वेळ खरतर नक्कीच होता.  पण डोक्यातल्या विचारांचा चिवडा शब्दरुपात यायला वेळ लागत होता. पण आज सका्ळी एक चांगला ब्लॉग वाचण्यात आला. छोट्या छो्ट्या टिपा – जणुकाही बोलता बोलता लिहुन काढले. हे छान, उगाच निबंध लिहित बसायची गरज नाही. आता मी पण असचं करतो.

शुभ दिपावली

सर्वांना दिपावलीच्या हार्दिक शुभेछ्छा!

पुण्यात आत्ता काय धमाल असेल. लक्ष्मी रोड ग्राहकांनी भरभरुन वाहत असेल. मुहुर्ताच्या खरेदी साठी तर सोन्याच्या दुकानात पाउल ठेवायला जागा नाहि म्हणे. मित्राच्या आईबाबांनी पण सोनं म्हणे चक्क बुकिंग करुन घेतलं. मुहुर्ताला हातात आलंच नाही.

काय म्हणताय? आमच्या इकडे कशी आहे दिवाळी? टोक्यो मधे काय दिवाळी अनं काय दसरा. सगळे दिवस सारखेच हो!

पण अगदीच असं काही नाही बरं का. आणखी माहिती पुढच्या पोस्ट मधे.

अभिनंदन – अभिनवचे!!! — पण

हिंदुस्थान चे पहिले वहिले वैयक्तिक सुर्वणपदक जिंकल्याबद्दल अभिनव बिंद्रा चे मनःपुर्वक अभिनंदन!! अभिनव ची कामगिरी खरोखर भन्नाट आहे. खास करुन हा विचार केल्यास की हिंदुस्थानला या वैयक्तिक सुर्वणपदासाठी १०८ वर्ष वाट पहावी लागली. होय, हिंदुस्थान सन १९०० पासुन ऑलिंपिक मधे भाग घेत आहे. एकुण २२ वेळा सहभागी झालेल्या ऑलिंपिक मधील हिंदुस्थान च्या पदकांची संख्या आहे १८. (९ सुर्वण ४ रौप्य ५ कांस्य).

हा विरोधाभास का? – उत्तर खरं तर अगदी सोपे आहे. प्रचंड लोकसंख्येच्या या देशात गुणी खेळाडूंची मुळिच कमतरता नाही. कमतरता आहे ती साधनांची, आणि सराव करण्याच्या जागेची. कित्त्येक गुणी खेळाडू आजही सुविधांच्या अभावी बहरु शकत नाहीत.

एका बातमी नुसार आपल्या देशाच्या Sport budget पैकी ४०% पेक्षा अधिक पैसा Sports ministry च्या कर्मचारी आणि अधिकारी यांच्या पगारात जातो. राजकारणी आणि अधिकारी या व्यतिरिक्त किती पैसा खातात याबद्दल काहि बोलायलाच नको.

परवा सुर्वणपदक जिंकलेल्या अभिनवची आर्थिक परिस्थिती चांगली मजबुत आहे. पण तरीही त्याला अनिवासी भारतीय श्री मित्तल यांची आर्थिक मदत घ्यावी लागली. कारण आज कुठलाही खेळ ऑलिंपिक पातळीवर खेळायचे म्हणजे प्रचंड पैसा लागतो. मग, इतर सामान्य परिस्थितील खेळाडूंची अवस्था तर काय असावी?

ही परिस्थिती सुधारण्यासाठी काहिच करता येणार नाही का?

 

अपघात – असा आणि तसा

नुकत्याच दोन बातम्या वाचनात आल्या. म्हटलं तर सारख्या, म्हटलं तर वेगळ्या.

बातमी क्र. १ (टोकियो, जपान) – Tokyo Big Site ह्या बहुपयोगी प्रदर्शन केन्द्रामधे पहिल्या मजल्यापासुन चौथा मजला जोडणारा एक सरकता जिना (escalator) अचानक थांबला, आणि हळुच थोडा खाली सरकला. त्यामुळे त्यावेळी जिन्यावर असलेल्या शंभराहुन अधीक लोकांपैकी अनेक जण धड्पडले. ह्या गडबडीत १० जणांना किरकोळ मुकामार तर १ व्यक्ती गंभीर जखमी झाली.

बातमी क्र. २ (हिमाचल प्रदेश, हिंदुस्थान) – नवरात्रीच्या उत्सवासाठी देवीच्या दर्शनास निघालेल्या यात्रेकरुंमधे, मुसळधार पावसमुळे दरड कोसळल्याची अफ़वा पसरुन, त्यामुळे झालेल्या धक्काबुक्की आणि चेंगराचेंगरीमधे १४० हुन अधिक लोक ठार झाले.

तसे पहिले तर दोन्ही बातम्यात साम्यं आहे. म्हणजे दोन्ही ठिकाणी निमुळत्या ठिकाणी गडबड-गोंधळ उडाल्याने अपघात घडला आहे. आता दोन्हीं घटनांमधला फ़रक बघु या.

१. घटनेनंतर त्वरीत (म्हण्जे ७ मिनिटांच्या आत) घटनास्थळी १३/१४ रुग्णवाहिका, अग्निशमन विभागाच्या गाड्या हजर होत्या. थोडा देखील त्रास झालेल्या व्यक्तींना त्वरीत उपचार देण्यात आले. अन गंभीर परिस्थीतील व्यक्तीला जवळच्या रुग्णालयात दाखल करण्यात आले.

२. घटना घडुन गेल्यानंतरही कित्त्येक जणांना वैद्यकिय मदत मिळाली नाही. इतकेच नाहि, तर मृत म्हणुन घोषित झालेला मंगे राम इस्पितळात पोस्ट्मॉट्रेम च्या थोडा आधी शुद्धीवर आला आणि पाणी मागु लागला. याचा अर्थ, अपघात स्थळी पडलेल्या अनेक जणांची प्रमाणेच मंगे-रामची जिवंत आहे की नाही याची प्राथमिक खातरजमा न करताच शव म्हणुन रवानगी झाली होती.

१. अपघात घडल्याक्षणी तो जिना वापरासाठी बंद करण्यात आला. अपघाताची कारणमिमांसा आणि परत कुठेही असा अपघात न घडण्यासाठी घ्यायची काळजी याबद्दल जिना तयार करणारी कंपनी आणि अशा कंपन्यानंची संघटना यांना सविस्तर अहवाल सादर करण्यास सांगण्यात आले.

२. घटनेनंतर जखमी आणि मरण पावलेल्यांच्या नातेवाईकांना माहिती देण्यासाठी कोणीही उपलब्ध न्हवते. कारणमिमांसा आणि भविष्यातिल खबरदारी बद्दल तर कोणीच काही बोलत नाहि. (आले देवाचिया मना, तेथे काही चालेना!!)

एकीकडे जपान, जिथे माणसाच्या जीवाला, सुरक्षिततेला सर्वात जास्तं महत्व दिले जाते, आणि एकीकडे हिंदुस्थान, जिथे माणसाला काहिच किंमत नाही.

…….

Comment मधे आपले मत अवश्य नोंदवा.

माझ्याविषयी थोडेसे

नमस्कार मंडळी,

इंटरनेट च्या महाजालातील (खरंतर मायाजाल?) माझ्या या रोजनिशीला भेट दिल्याबद्दल धन्यवाद.

मी शितल सेवेकरी. मुळचा पुण्याचा. म्हणजे तसा जन्म माझा सोलापुर जिल्ह्यातल्या बार्शी चा आहे. पण इयत्ता ५वी पासुन मुळा-मुठेचे पाणी पिउन वाढलो (”अरे किती वाढलायस!?” असं माझी मामी नेहमी म्हणते – असो) त्यामुळे पुणेरीपणा चांगलाच अंगवळणी पडलाय.

फ़र्गसन महाविद्यालयातुन भुगर्भशास्त्राची पदवी पदरी पाडुन (कशीबशी) झाल्यावर, गम्मत म्हणुन रानडे इन्स्टिट्युट मधे जपानी भाषा शिकलो. आज त्या गमतीच्या जोरावरच रोजिरोटी चालु आहे. नाहितर मला कसली टोक्यो ला यायची संधी मिळतेय. तसा मुलीचा हात मागयला लग्नाआधी एकदा आलो होतो. पण लग्नानंतर लगेच नोकरी बदलली आणि जपान मधे रहायची संधी पण मिळाली.

काय म्हणालात? “कसं आहे टोक्य़ो?” आहो एकदम झकास. सोयी सवलती तर इतक्या आहेत की माझ्या सारख्या अस्सल पुणेरी माणसाला पण नाव ठेवायला जागा नाहि कुठे. म्हणुन मग “सोयी जरा जास्तच आहेत – ह्याची काही गरज न्हवती – हे असे असले की यंत्रांच्या जगात माणुस हरवला आहे.” वगेरे वगेरे अधुन मधुन पुट्पुट्ले कि झाले, पुणेरी पणावर डाग नको, नाहि का?

अरे अरे – बरीच सरमिसळ झालेली दिसतेय. आहो विचारांची गर्दी झाली कि झालीच तयार - ”बेडेकर मिसळ-पाव” – अस्सल पुणेरी.. 

Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!